Oktay Özyürek

Geçenlerde bir arkadaşım için, Nil'in deyimiyle 'öfkeli rock'çı bebekler'den oluşan bir mix kaset yaptım. CD'leri kendi kolleksiyonumdan seçerken rahatsız edici bir şey farkettim. Seçtiğim şarkıların neredeyse tamamı 10 yıllık. Nereye gitti bu 'öfkeli rock'çı bebekler'? Elbette bazıları hala etrafta ama 90'ların başında oldukları kadar etkileyici değiller artık. Benim için her zaman ilk üç Hole, L7, ve Babes in Toyland. Hole daha sonra mainstream bir başarı yakaladı fakat bu çiğ, öfkeli ve içten yanlarını bir kenara atmalarına mal oldu. Babes in Toyland üçüncü albümü "Fontanelle" ile tavan yaptı, dördüncü albümde biraz yavaşladı ve sonra da yok oldu. L7 hala sallıyor ama onlar da üçüncü albümleri "Bricks Are Heavy" ile ulaşabilecekleri son noktaya geldiler. Daha sonra bir şeyler kayboldu ve ne olduysa sonraki albümleri asla eskilerinin tadını veremedi. 90'ların başında bu öfkeli bebekler kategorisinde iki önemli patlama yaşandı. Foxcore ve Riot Grrrl'den bahsediyorum. Riot Grrrl açıkca daha politik bir tavra sahip ama müziksel olarak çok kötü. Evet arşivimde Bratmobile ve Bikini Kill'in CD'leri, plakları var ama bunları bir kere daha dinlemek içimden gelmiyor. Yazılı manifesto'lar okumayı kötü müzik dinlemeye tercih ediyorum. Diğer yandan Foxcore o kadar açık bir şekilde politik değil ama daha etkili çünkü müzik istenen etkiyi yaratıyor. Courtney Love ve Kat Bjelland ağzını açıp feryat figan ettimi neyi kastettiklerini çok iyi anlıyorsunuz. Kadın oldukları için gurur duyuyorlar ama kadınların her gün karşılaştıkları haksızlıklara da çok öfkeliler. Foxcore ve Riot Grrrl'ün ötesinde L7 gibi ortalığı kırıp isim yapan rock'çı bebekler ve Tribe 8 gibi punk yapan ama gerçekte daha sert olması gerekirken cool'luğu fazla kaçıran gruplar oldu. Peki bütün bu gruplar nerede şimdi? Neden yok oldular ya da eridiler? Nil kadınların önce sinirlendiklerini ve sonra bunun üstesinden gelerek öfkeyi üzerlerinden attıklarını söylüyor. Hoş bir teori ama ben konuya daha farklı yaklaşıyorum. Bence ne zaman ortaya çıktıklarına bakmak gerekiyor: O zamanlar kadınların hoşuna gitmeyecek o kadar çok şey vardı ki. Kadın olmak (ya da farklı olmak, beyaz ırkın dışında bir ırktan olmak, özürlü olmak ya da başka bir dinden olmak.) için iyi bir zaman değildi. Belki de kadınlar sadece çok iyi bir neden olduğunda sinirleniyorlar. Bir çok öfkeli erkek grupları sebepsiz yere öfke saçıyor, aslında huysuz davranıyorlar. Evet onları da dinlemesi eğlenceli ama üzerlerinde biraz durup düşündüğünüzde bu kadar ciyaklamalarına gülmeden edemiyorsunuz. Yani Limp Bizkit'i rahatsız eden ne var şu dünyada? Şımarık beyaz zengin çoçuğu hepsi. Bugünkü yaşam koşulları rahatları için birebir. En azından Rage Against the Machine'ın öfkeli olmak için geçerli sebepleri var. Belki de tek gerçek öfkeli erkek grubu onlar. Şimdiye kadar tahtda Baby Bush oturuyordu. Belki kadınlar tekrar öfkelenir ve yeniden bunun şarkısını söyleyebilirler. Bir bakarsınız L7 eskiye döner ve ön sıradaki yerini alır. Kittie'den de umutlu olabiliriz. Oralarda bir yerde henüz duymadığımız ama çok yakında patlayacak isimler de olabilir. Umarım vardır. Kim olduklarını bilmiyorum ama dinlemeyi çok isterim. Merak edenler için, arkadaşıma yaptığım kasetin şarkı listesi ve aldığım kısa notlar: Burada kasetin içeriği ile birlikte çalan gruplar ve şarkılar hakkında notlar var. Parçaların tarihlerine dikkat edin. Çok yakın zamanda olan o kadar az ki. Çoğu 10 yıllık. Dediğim gibi öfkeli kadınlar ellerini rock'dan bir Süredir çektiler. Hala radyolarda çalınan bir tek Kittie var aralarında. Bu arada kasette sadece öfkeli bebekler yok, sadece rock'çı kadın olup öfkeli olmayan bir kaç tane de isim var. A yüzü: Hole (1991): Teenage Whore, Garbage Man, Pretty on the Inside/Clouds Courtney Love sözcük heceleyemiyor :D Bu parçaların hepsi ilk albüm "Pretty on the Inside"dan. "Teenage Whore" albümdeki ilk parça. Hala CD'yi ilk çaldığımda hoparlörleri nasıl bağırttığını hatırlıyorum. Courtney o zamanlar nasıl rock yapacağını çok iyi biliyordu. Her bir sonraki albümüyle daha çok yumuşadı ama bu arada müziksel olarak iyice olgunlaştı. Bence duygusal olarak en saf albümleri bu ve bu benim favorim. Babes in Toyland (1992): Bruise Violet, Handsome and Gretel, Mother Bu Babes in Toyland'ın üçüncü albümleri "Fontanelle"den. Baş şarkıcı Kat Bjell, Courtney Love'ın eski arkadaşı/rakibi. Çığlıkları ve bağırması çok hoş. "Handsome and Gretel" parçasını da ekledim çünkü bir kadının bu kadar çirkin bir şekilde şarkı söylediği çok nadir görülür. Bence inanılmaz derecede cesaretli. Babes in Toyland bu albümden sonra bir albüm daha çıkardı ve dağıldı ama resmi olarak ayrılar mı emin değilim. L7: Shove (1991), Pretend We're Dead, Shitlist (1992) Bu kadınlar hala sallıyor, ama parçaları eskisi kadar çok yayınlanmıyor. Ayrıca ikinci ve üçüncü albümleri kadar iyi parçalar yazmıyorlar artık. Yine de müthiş bir şekilde rock yapıyorlar ve konserlerde oldukça vahşiler. Bir çok rock'çı gibi nasıl göründüklerine dikkat etmiyorlar bu da rock'çı bebekler için canlandırıcı bir etki yaratıyor. Lunachicks: Makin' It (With Other Species) (1990), Plugg, Superstrong (1992) Bu bebekler deli! 1990'da çıkan ilk albümleri hardcore punk komedi tarzındaydı. Kendileri boğuk sesi olmayan nadir öfkeli rock'çı bebek gruplarından ('Superstrong'u davulcu söylemiş.) Bu arada Bad Company'nin asla kaydetmeleri için izin vermeyeceği şekilde bir "Feels Like Makin' Love" cover'ları var. 7 Year Bitch (1992): Dead Men Don't Rape, Can We Laugh Now? Dünyanın en iyi grubu olmadıkları bir gerçek ve şarkıcıları şarkı söylüyor denemez ama kalpleri doğru çarpıyor ve rock yapıyorlar. Mudwimmin (1992): Bodies, For !?! Bu CD'yi küçük bir dükkanda buldum ve sadece ismi için aldım. Daha sonra tanındıklarını hiç sanmıyorum. Nedenini kestiremiyorum çünkü tanınmayı gerçekten hakediyorlar. Bunu dinlemelisiniz. B yüzü: The Breeders: Safari (1992), Hellbound (1990) Tamam öfkeli değiller ama rock yapıyorlar. Ayrıca baş şarkıcı Kim Deal 80'lerde çıkan etkili indie grubu Pixies'de yer alıyordu. Salt: Bluster (1995) Bu bir EP'den. Sanırım İsveçli bir grup. Bir daha hiç haberleri çıkmadı. Çok üzücü. Aslında EP'nin geri kalanı da çok etkileyici değil hani. Elastica (1995): Connection, Car Song Öfkeli olmayan bir grup daha ama iyi rock yapıyorlar. Drain STH (1999): Enter My Mind, Leech İkinci bir İsveçli grup. Alice in Chains'in kadın versiyonunu düşünün. Seslerini ve vızıldayan melodilerini seviyorum. Ne var ki ayrıldılar. Abümlerinin tek kötü tarafı parçalar arasında pek bir fark olmamasının getirdiği monotonluk. Skunk Anansie (1995): Selling Jesus, Intellectualize My Blackness Başka kim var derken keşfettiğim bir isim. Fluffy (1996): Black Eye, Crossdresser Bir görünüp kayboldular. 'Black Eye' rock tarzıyla ve mesajıyla harika bir parça. "Crossdresser" parçaları çok başarı getirmedi ve gözden düştüler. Hala birlikteler mi bilmiyorum ama geçenlerde VH1'de Fluffy'nin bir üyesinin Harlow'da olduğunu duydum. Kittie (2000): Charlotte, Brackish Oley! 2000'lerde bir öfkeli rock'çı bebek grubu! Kittie Kanadalı gençlerden kurulu ama kulağa hiç öyle gelmiyorlar. Popüleritelerinin yeni bir öfkeli rock'çı bebek furyası başlatması olası. Şimdilik bir şey yok ama belki ileride bu gerçekleşir. 16 yaşında bu kadar yetenekli iseler yaşları büyüdükçe neler yapacaklar görmek için sabısızlanıyorum. Maggie Estep (1994): The Stupid Jerk I'm Obsessed With Müzik yok sadece sözler. Bu albümün neredeyse tamamı sözlerden oluşuyor ve kadın bir harika. Bir kadın olmayı çok şık, eğlendirici , sivri dilli ve anlamlı bir şekilde sunuyor.