Murat Be?er

Tüm umursamayanlar, o an geldiğinde kariyerlerini ortaya koyabilmeli, kaybetmekten korkmadan. Tıpkı Lou Reed'in 70'lerdeki çılgın histerisi 'Metal Machine Music'deki gibi herşeyi silmeye oynamalılar; Radiohead'in 'Kid A'yi de bu açıdan harika bir kariyer hamlesiydi ve görevini eksiksiz yerine getirdi. Artık yeni temiz sayfa açılabilirdi. Temiz sayfa: 'Amnesiac'

'Amnesiac' albümünün besteleri taze değil. 'OK Computer'den beri hazır bekleyen malzeme, sadece zaman içerisinde hafif dokunuşlarla grubun özellikle de Thom Yorke'un ağır ağır değişen ruh haline uyumlu hale getirildi. Aradaki köprü hissedildi fakat köprünün 'OK Computer' ucunda Brit-pop'tan kaçan, diğer 'Amnesiac' ucunda da olgunlaşmaya yelken açan ağırbaşlı bir çalışma var.

Bu yolculukta Radiohead'in mainstream içinde avangart olmaya çalışmak gibi bir sıkıntısı var. Bu sıkıntının kaynağı ise, hem popülizme oynayıp, hem de belli bir içeriğe ulaşmak arasındaki çelişki.

Albümdeki şarkıların bütünsel bir mood'u yok; 'Knives Out', utangaç ve örtük bir ticari yaklaşımla, eskisi gibiyiz bizi bırakmayın derken, başka bir dolu şarkı bunu inkar eder ve grubun kalbinden geçenleri duygusallıkla fısıldayıverir. Canterbury sound'una yaklaşan anlayışıyla, Robert Wyatt etkili vokalleriyle, genel olarak ağır ve kasvetli bir atmosfere sahip 'Amnesiac'. Caravan'dan tanıdığımız emektar klarnetçi Jimmy Hastings'in varlığı da bu durumu belgeliyor.