Hilmi Tezgör

Depeche Mode dev bir müzik topluluğu. Her yönüyle dev. Yalnızca bir topluluk değil, 20 yıldır ayakta duran ve her zaman verimli olmuş bir marka. Dinleyenlerinin, sevenlerinin, tutkunlarının fazlasıyla farkında olan bir isim hem de. Fazlasıyla, çünkü yıllardır heyecanla beklendiği için albümünün adını 'Exciter' koyabiliyor. Öyle bir durum var sahiden de. Tüm dünyaya yayılmış bir heyecan söz konusu oluyor her Depeche Mode plağı öncesinde. Dolayısıyla her DM tutkunu öylesine sahipleniyor ki grubunu, herkesin hemfikir olacağı bir DM kritiği yazmak, ya da beğenilecek bir DM partisi, programı, seçkisi vs. yapmak tamamen imkansız. Herkesinki en iyisi çünkü. Aynı, Türkiye'de Fenerbahçe'nin durumu gibi.

Artık neredeyse eski sağlığına kavuşmuş olan topluluğun 'Exciter'ı öncelikle iyi bir prodüksiyon. Grup, LFO ve Björk'ten tanıdığımız Mark Bell ile çalışmış bu kez. Sonuç parlak. Hem son derece modern, hem de sevenlerini hiç bozmayacak içeriği ve duygusuyla… Peki ne bu DM duygusu? Neden ve nasıl, Türkiye'dekiler de ön sıralardan dahil olmak üzere, en hassas yerlerinden yakalayabiliyor insanları. Bilinmez. Ama tamamen aşkı merkez alan, aşkı (sevgiyi?) ve ilintili her türden duyguyu önemseyen, öne çıkaran, hatta başka bir şeyi önemsemeyen bir yaklaşım bu. Tek eşli ama her zaman sakatlıklara ve arızalara gebe, yerlerde sürünmekten coşkudan kendini kaybetmeye, tensel hazlardan platonikliğin doruklarına ulaşan yüce duygular ve tabii aşkın acıları… Adanmışlık ve ruh kardeşliği…

DM her zaman modern bir müzik yapıyor aslında. Fazla zorlamıyor dinleyiciyi. Daha doğrusu, neyi ne oranda, ne derecede yapmaları gerektiğini bilecek kadar zeki ve öngörülüler. Ve, aslında samimiler de. İlginç bir karışım.

'Exciter' biraz sabır isteyen bir albüm. Ama bunun sonu illa da selamet diyemeyiz. Sıkıntı da olabilir kişiye göre. İlk single, bir sonraki single toplamasının muhtemel demirbaşı, akustik gitarlı 'Dream On' biraz 'Personal Jesus'u andırıyor. Onun yanı sıra iki güzel balad, 'Shine' ve 'Freelove', melodileri ilk dinleyişte dahi ağza dolanan DM klasikleri olarak göze batıyorlar. Özellikle 'Freelove'ın 'groovy' havası oldukça çekici. 'Songs of Faith..' zamanlarını hatırlatan endüstriyel 'The Dead of Night' en haşin parça. Yaylılarla bezeli, romantik 'I Am You', 'Ultra'daki gibi iki kısa ve pek de gerekli olmayan tema, Gore klasiği 'Breathe' ve tek dans parçası, ikinci single 'I Feel Loved', albümü oluşturan genel hatlar. Kapanışta da, âşıklara özel (hangisi değil ki) 'Goodnight Lovers' var. Albümün bütününde Gahan'ın vokalindeki sıcaklık belirgin ve olumlu. Synthesizer ve sample kullanımlarının da iyi olduğunu eklemek gerekiyor.

Çok iyi bölümleri olan, sevenlerini memnun edebilecek düzeyde, ama bir 'Violator' olmaktan uzak, DM'in onuncu uzunçaları 'Exciter'. Ama zaten, on üç parçanın dördünün isminde bile 'love' kelimesinin kullanıldığı albüm, Depeche Mode sevenleri çoktan sarmaladı bile.