Üner Altay

Festivalin üçüncü günü çadırımızın tepesinden üzerimize damlayan soğuk yağmur damlalarıyla uyandık. Gerekli önlemleri aldıktan sonra, yağmur yağmadığı zamanlarda oldukça sıcak olan çadırımızda rahatça uyku tulumu keyfi yapma şansı bulduk. Tam bu sırada yanımızdaki çadırdan Direc-t'in vokalisti Bilge ve gitarının sesi gelmeye başladı. Dışarıda yağmur olanca gücüyle yağmaya devam ederken Bilge etraftaki 5-6 çadıra harika bir mini konser veriyordu. Kimse birbirini görmüyordu ama herkes şarkılara eşlik ediyor, bazen Bilge'den şarkılar istiyorlardı. Oasis'den 'Don't Look Back In Anger' çaldığı şarkılar arasında aklımda kalanlardan biri. Yazının bu noktasında saat 11:00'den 17:30'a zamanda bir sıçrama yaparak geçmekte bir sakınca görmüyorum, zira bu arada yaptıklarımız geçen yazılarda yazdıklarımdan farklı değil. Ana Sahnenin ilk grubu Replikas, davulcusunun sağlık problemleri nedeniyle sahne alamadı. Bu sayede ilk grup olarak sahne alan Vega, tempolu ve romantik şarkılarıyla izleyenleri oldukça memnun etti. Grubun seyirciyle ilişkisi oldukça iyiydi. Vega'dan sonra sahnede Télépopmusik vardı. Vokalist'leri bana John Waters'ın Hairspray filmindeki Divine'ı ya da Tim Burton'un Edward Scissorhands'indeki ev hanımlarını anımsatan grup, elektronika ve dans müziğinden güzel örnekler sundu. Bir şarkıda sahneye Atilla Taş çıkıp vokal yapınca fena halde şaşırdığımı itiraf edeyim. Herhalde bu, bodyguard'lar tarafından mıncıklanmadan festival alanına girebilmekten sonra gerçekleşmesini en son beklediğim şeydi. Yurt dışına bir transfer daha vermiş olduk böylece. Ben Atilla'dan daha tiz çığlıklar beklerdim, o da ayrı bir mesele. Bu arada demo sahnesinde izlediğim Alt Geçit, bence Türkiye'de indie rock'a en yakın müzik yapan gruplardan biri. Sıra Mor ve Ötesi'ne geldiğinde daha önce Aylin Aslım'ın da öngördüğü gibi gerçekten mükemmel bir konser izledim. Bence Mor ve Ötesi o sahnede her şeyiyle çok büyük bir gruptu. Özellikle 'Beyaz'ın konser versiyonu çok başarılıydı. Seyirci hararetle '23'ü istiyordu ama kapanışı 'Pis'le yaptılar. 'Bazen' de bu konserin unutulmazları arasındaydı. Gecenin son grubu, karizmatik İrlandalı vokalisti Reamonn Garvey ile Reamonn oldu. Sanırım daha önce hiç dinlememiş olduğum Reamonn'un baladlarını h2000'de bir kere dinlemiş olmak bana yetecek. Zaten en ünlü şarkılarından biri olduğunu öğrendiğim ve başta çaldıkları 'Supergirl'ü kapanışta tekrar çalmaya başladıklarında çoktan çıkışa doğru yol almaya başlamıştım.