Barbaros Devecio?lu
Uzun bir zamandır 'garage' sayfalarında sözünü ettiğimiz Sonic Youth'ın son albümü 'Dirty' ülkemizde yayınlanıyor. Nick Cave'den sonra bir de bu albümün yayınlanması bence gayet mühim, kısa bir Süre sonra hepimiz kaset tezgâhlarında zevkimize uygun şeyler bulabileceğiz. Sonic Youth için batı müzik dergilerinde 'New York artpunk' deyimi kullanılıyor. Zaman zaman 'noise terroist' dendiği de görülür. 1982 yılında New York şehrinde biraraya gelen dörtlü, on yıldır müzik yapıyor ve iyi yapıyor. Bence grubun beyni ve düşün adamı olan Thurston Moore, pop kültürüne kafayı takmış durumda (ancak dikkat edilmesi gereken bir durum söz konusu, o da Richard Hamilton'un bir kolajında yer alan müzik setinin neden elektrik süpürgesi ile yan yana durduğuna üzülmüyor) tam tersi 'Goo' albümünün kapağında, pop-art krallarına parmak ısırtacak bir desen yapıyor. Şimdi bunun ne manası var; diyeceksiniz, ama var, bana inanın. Dinleyenler bana katılacaktır. Sonic Youth'un gayet endüstriyel bir sound'u var (ne demekse?). Sonic Youth'un pop obsesyon'u tüm albümlerinde had safhada görülüyor (bu tabii benim naçiz fikrim). Madonna'ya adadıkları ve Ciccone Youth adı altındaki çıkardıkları 'Whitey Album' çok çarpıcı bir örnek; ancak unutulmaması gereken bir nokta var, o da pop kültüründen nefret falan etmedikleri. Müzik setlerimizin, elektrik süpürgelerinin yanında durması adeta onlara ilham veriyor. Şarkıları herhangi bir statement özelliği de taşımıyor, aksine büyük bir metropolde yaşayan dört akıllı insanın genel durumlar karşısında gitarlar ve diğer ses çıkarıcı cihazlarla pop kültürünü kutsamasını ifade ediyor. Bana kalırsa, Jeff Koonz'un plastik bebekleri ile Sonic albümleri arasında pek bir fark yok. Gerçi Türkiye'de yayınlanacak olan son albümleri, ilk kez profesyonel bir stüdyo ve profesyonel bir prodüktör (Butch Vig. Nirvana ve L7 gruplarının da prodüktörü) desteği aldı; eski çalışmalarına nazaran daha derli toplu bir albüm.
Sonic Youth bir şehir grubu; araba ekzozları, elektrikli testere, kaza sesleri, metal sürtüşmeleri gibi gayet uyumsuz binlerce ses, ambümlerinde yer alıyor; kimseyi rahatlatmak ya da bir ritm yakalamak gibi dertleri yok.
Albümünün kapağında 'I stole my sister's boyfriend. It was all whirlwind, heat, and flash. Within a week we killed my parents and hit the road' şeklinde bir ibare olan bir grup, açıkçası insana korku veriyor. Üstelik aynı albümde (Goo) bir şarkıda (Cool Thing), Public Enemy'den Chuck D'nin 'cool' sesine rastlamak mümkün. Son albümleri 'Dirty' şimdiye değin yaptıkları en politik çalışma; nitekim kısa bir zaman önce onlarla yapılan bir söyleşide; eğer Bush tekrar seçimi kazanırsa Hollanda'ya yerleşeceklerini belirttiler, herhalde artık sıkıldılar. Sonic Youth 1990 yılında David Geffen ile anlaşma imzalayarak indie statüsünü terk etti, ancak tavır olarak hala bir numaralı indie band'i(tabii bence) ve söylentilere göre iki yıl önce Geffen'a Nirvana ile anlaşma imzalamasını tavsiye edenler de yine Sonic Youth dörtlüsü. Geffen ile yaptıkları ilk çalışma olan 'Goo', 600 bin sattı, yeni albümün ise milyona yakın satması bekleniyor. 'Dirty' albümünün ilk single'ı, olarak yayınlanan '100%' grup üyelerinin yakın dostları olan ve Henry Rollins'in (The Rollings Band) çok yakın bir arkadaşının evinin bahçesindeki çimleri biçerken öldürülmesi üzerine yazılmış. İşyerinde cinsel tacizi konu alan 'Swimsuit Issue', sanırım Kim Gordon'ın eseri. Sonic Youth dörtlüsü Thurston Moore, Kim Gordon, Steve Shelly ve Lee Ronaldo'dan oluşuyor. 1982 yılından bu yana grupta çeşitli değişiklikler oldu, fakat uzun bir Süredir yukarda saydığımız line-up korunuyor. Bence bütün zamanların en iyi Sonic şarkısı, 'Daydream Nation' albümünde yer alan 'Teenage Riot'; iki numaralı en iyi ise, 'Bad Moon Rising' albümünden 'Death Walley 69'. Ben bu mevzu üzerine daha fazla traş yapmak istemiyorum, bu dergiyi satın aldığınızda büyük olasılıkla 'Dirty' albümü yayınlanmış olacak. Alınız dinleyiniz.
