Murat Beşer

80'li yılları büyük bir başarı ile kapatan ve arkasında dünyanın en kalabalık hayran kitlelerinden birini bırakan büyük gruplardan Depeche Mode'un iki üyesi birden, birkaç hafta arayla solo albümlerini sürdüler piyasaya. Bunlardan ilki Martin Gore'un sevdiği şarkılarını yorumladığı çalışması 'Counterfeit 2' idi, diğeri ise Dave Gahan'ın yeni stüdyo çalışması 'Paper Monsters'.
Sanki ortada sidik yarışı varmış gibi bir hava doğmuş olabilir, ama Dave Gahan'ın diğer Depeche Mode stuff'ları kadar abartılı bir egosu yok. Bu pozitif enerjiyle dolu, konuşkan sahne adamının içinde hassas bir ruh saklı. Depeche Mode'da saygı görmediğini söylüyor, ama niyeti kendisine acındırmak değil. Onun istediği sadece dikkate alınmak. Bununla birlikte hiçbir zaman kendi fikrini Martin'e söyleyemediğini de itiraf ediyor. Yani belli ki ufak tefek gerginlikler yaşanıyor, ama telaşa mahal yok, çünkü her grup içinde olabilir böyle şeyler. Zaten bir grup içindeki üyelerin de, birbiriyle her zaman çok iyi geçiniyor olduğu fikri, romantik hayranların kafasındaki bir hayalden öte bir şey değildir genelde. Oysa özellikle ünlü grupların üyeleri, çalışma Sürelerinin dışında, kazandıkları paraların paylaşımı için avukat bürolarında buluşan iş adamlarıdır. Uzun lafın kısası grubun hayranlarının içine su serpen tek şey, bu durumdan grubun bir zarar görme riskinin olmayışı.
Bir rock yıldızının sahip olacağa her şeye sahip olan Gahan'a bir grubun görünen yüzlerinden biri olmak yetmiyor. O yaratıcı Süreçte daha etkin olmak istiyor. Fikrinin sorulmasını ve beraber karar verilmesini istiyor. İçindeki tüm birikimi doğrudan yansıtacağı tek alanın solo projeleri olduğunu düşünüyor ve rüşdünü ispatlama alanı olarak burayı seçiyor.
'Paper Monsters' albümünün Martin Gore'a karşı bir tepki olduğu söylenebilir. Her ne kadar karşı tarafa ilişkin doğrudan bir suçlama olmasa da, Gahan yaptığı albümle Gore'dan fersah fersah uzaklaşıyor ve bu mesafe ilk iş için hiç fena değil. Tabi bunda ve kompozisyonların başarıyla icra edilmesinde müzisyene arkadaşlarının yardımı azımsanmayacak kadar büyük; örneğin Sigur Ros'un yapımcısı Ken Thomas ve New York'lu multi-enstrümantalist Knox Chandler gibi.
Albümdeki genel atmosfer (tıpkı 'Personal Jesus'da olduğu üzere), bir kara mizah örneği filmi seslendiriyormuşcasına karanlık ve derin düşüncelere sevk edici; açılış parçası 'Dirty Sticky Floors' tipik bir örnek. Yaylılar eşliğinde araje edilen masalsı 'Hold On', 'A Little Piece' ve 'Stay' genel ruh halini başarıyla yansıtan diğer iyi parçalar.
'Paper Monsters', Gahan'ın ilk solo albümü. 22 yıl gibi uzun bir Süre Depeche Mode'un başını çekmiş bulunan bu tecrübeli müzisyen, gerçekten yeniden doğuş manifestosunu andıran güçlü refleksleri olan bir çalışma çıkarmış. Sanki bir esaretten kurtulmuşcasına özgürlüğünü haykırıyor.