Üner Altay

Nick Cave bir keresinde kendi şarkılarını 'histerik kreşendolar' olarak nitelendirmişti. İşte Muse şarkılarının benim kafamdaki tanımı da tam olarak bu.

Matt Bellamy'nin çığlık çığlığa ve sesini inanılmaz biçimlere sokarak yaptığı histerik vokalleri, klasikten metal'e uzanan bir çizgide çaldığı bol efektli gitarı, Dominic Howard'ın tansiyonu avucunun içinde tutan ritmleri, Chris Wolstenholme'un solo olarak bile dinlenebilecek kadar melodik ve enerjik baslarıyla oldukça şaşırtıcı ve sert bir albüm olan 'Origin of Symmetry', birçok yeni İngiliz rock grubuna 'Radiohead taklidi' ibaresini yapıştıranlara bu fırsatı pek vermiyor. O açıdan sadece albüm kapağı biraz faullü.

'Showbiz'deki 'Uno' gibi Muse tarzı 'Besame Mucho'lar, klasik piyano ve gitar melodilerinin yüksek distorsiyon ve tempoyla birleştiği ya da hardcore, heavy metal intro'larla başlayıp buruk baladlara dönüşen, caz, klasik rock, latin, nasıl etkileşimler sonucu meydana gelirlerse gelsinler tamamen Muse renginde şarkılar...Bence Muse son zamanlarda çıkan en yaratıcı ve kaliteli gruplardan biri. İmkanınız varsa çıkardıkları iki albümü ve internet üzerinden ulaşılabilen 'Do we need this?', 'Jimmy Kane', 'Coma' gibi, albümlerine koymadıkları şarkıları dinlemenizi tavsiye ederim.