K?vanç Bilgin

14 kişilik kadrosuyla dünyanın en kalabalık topluluklarından biri olan Kurt Wagner önderliğindeki Lambchop geçtiğimiz şubat ayında iki albüm birden yayınladı: 'Aw c'mon' ve 'No you c'mon.' Bu bir double albüm değil, aynı anda piyasaya sürülmüş iki farklı albüm, ama dünyanın her tarafında beraber satılıyorlar. Bu yerinde bir karar olmuş, çünkü hem iki albüm de farklı olmasına rağmen birbirlerine çok iyi uyum sağlıyor, hem de 1 CD fiyatından sadece biraz daha pahalıya satın alınabiliyor. 'Farklı' bir country grubu Lambchop'un müziğini kavrayabilmek için öncelikle dahil edildikleri müzikal janr olan alternatif country'yi tanımlamak gerekiyor kanımca. Öncülüğünü Uncle Tupelo'nun yaptığı bu tür, müzikal açıdan doruk noktasına Wilco ve Son Volt ile ulaşmıştı, ki Wilco da, Son Volt da, Uncle Tupelo dağıldıktan sonra bu grubun üyelerinin kurduğu gruplar. Bana sorarsanız Lambchop'un müziğinin Wilco ile de, Son Volt ile de pek alakası yok, çünkü öncelikle Lambchop zaten country'nin yanına bu gruplar gibi 'rock'ı değil, soul ve cazı tercih ediyor. Ancak altyapılarının country olmasına rağmen, müziklerinin klasik country müziğine pek benzememesi ile, Lambchop'un da aynı Wilco gibi 'farklı' bir country grubu olduğu hemen hissediliyor; hâtta country ile bir ilgisi olduğunu fark edebilmek için grubu bayağı bir sayıda dinlemek gerekiyor. Ve zaten grup çok sayıda enstrüman kullanıp pek çok türü kendi içinde birleştirdiğinden, müziklerini rock, caz veya country diye tanımlamak pek mümkün değil; anlayacağınız işler çok daha karışık. Tindersticks'in yapamadığı... Öncelikle 'Aw c'mon'dan bahsedelim: Sakın 'Aw c'mon'u gündüz vakti dinlemeyin, etkisini kaybediyor. Albüm geceleyin dinlendiğinde, gündüze oranla çok daha etkileyici duruyor. Ancak benim size tavsiyem 'Aw c'mon'u güneş batarken dinlemeniz. Güneşin batışına bundan daha iyi eşlik eden bir albüm hiç dinlemedim (Belki bir Pink Floyd – 'The Final Cut'). Açılıştaki 'Being Tyler' keman ağırlıklı ve huzur verici bir enstrümantal. 'Steve McQueen' atmosferik ve caz havasında bir parça; ancak Kurt Wagner'ın tek kelimeyle acayip olan sesiyle ne dediğini anlamak çok da mümkün değil: Sanırım araya Steve McQueen'i de katıp bir aşk hikâyesi anlatıyor, ama yanılıyor da olabilirim! 'Something's Going On' Nick Drake'in 'Pink Moon' albümünden çıkıp gelmiş gibi sade ve dinlendirici; evet, biliyorum, albümü CD çalarınıza taktığınızda yaktığınız sigara henüz bitti, ancak ikincisini yakmak için daha ne bekliyorsunuz. Bu şarkı bir bardak çayın yanında sigara ile hayal dünyasına dalmak için biçilmiş kaftan. 'Nothing But A Blur From A Bullet Train' etkileyici keman ve piyano düzenlemeleri ve Kurt Wagner'ın doruğa çıkan vokal performansı ile Tindersticks'in yıllardır hiç yapamadığı kadar güzel bir Tindersticks şarkısı gibi duruyor. Finale doğru gelen 'I Haven't Heard A Word I've Said' ise 'Aw c'mon'un en aykırı şarkısı. Müzikal aranjmanlar yine oldukça yoğun, ancak zar zor seçilebiliyorlar ve kendinizi The Microphones dinliyormuş gibi hissetmenize sebep oluyorlar. Enstrümantaller ve ağır toplar İlkinden belki biraz daha bile iyi olan ikinci disk 'No You c'mon'un ilk şarkısı 'Sunrise' yine keman altyapısıyla dikkat çeken hoş bir enstrümantal. Ardından albümün iki ağır topu geliyor: 'Low Ambition' ve 'There's Still Time'. 'Nothing Adventurous Please' ise adına zıt düşen havasıyla iki albümün de en farklı ve maceracı dakikalarını yaşatarak son zamanların en etkili noise-rock şarkılarından biri olup çıkıyor. 'Shang A Dang Dang' Rolling Stones'un 'Sticky Fingers' zamanlarını andıran vuruşlarıyla albümün en country şarkısı. 'About My Lighter' da gitarlarıyla country havasında, ta ki vokaller başlayıncaya kadar. Neyse ki Kurt Wagner çoğu country müzisyeni gibi ağzını yayarak söylemiyor şarkıları ve sesiyle parçaya ayrı bir hava katmayı başarıyor. Albümün en iyi enstrümentallerinden biri olan 'jan. 24' bir broadway melodisi tadında, Blues Brothers'ın 'Peter Gunn Theme'i havasında ilerliyor. 'No you c'mon' piyanonun etkin bir biçimde kullanıldığı ve gitara da geniş yer ayıran 'The Producer' adlı enstrümantal ile sona eriyor. Lambchop ile tanışmak lazım Country, soul, caz, blues, r&b, rock, dans ve alternatif müzikten hoşlanan, ama 'acaba bunların hepsinin birden karışımını yapan bir grup var mıdır' diye düşünen birisi varsa aradığını sanırım ancak Lambchop'ta bulabilir. Veya bu kadar zorlamaya da gerek yok; adı geçen türlerden bir ikisini kendinize yakın buluyorsanız, bence Lambchop'a bir şans vermelisiniz. Enstrümanları kusursuz kullanıyorlar, Kurt Wagner'ın vokalinden farkedebildiğim kadarıyla güzel sözler yazıyorlar ve en önemlisi hiçkimsenin burun kıvırmaya cesaret edemeyeceği kadar nitelikli müzik yapıyorlar. Eh, bir grupla tanışmak için bu saydıklarım yetmeli, sizce de öyle değil mi? Lambchop – 'Aw C'mon' / 'No You C'mon', 2004 (Merge Records)