'Belki bizim harmanımız böyle. Bu Deniz'in vokal tarzından da kaynaklanıyor olabilir. Ama dışarıdan dinleyince bana da biraz öyle geliyor (bu son cümle Deniz'in düşüncesi, Tuğrul pek katılmadı), yine de özellikle yapılmış bir şey yok'. Tuğrul biraz daha felsefi yaklaşıyor konuya: 'Çift kişilik iyi bir şey aslında. Yani hep aynı olamazsın, bazen üzgünsün, bazen mutlu, bazen öyle, bazen böyle. Bir de şöyle bir şey var. Biz hep altyapısı son derece karanlık ama melodileri hep çocuksu şeyleri severek dinledik, hani bilinçaltında öyle bir şey yerleşmiş olabilir.'

Müziğe biraz daha hafif, rahat bakan pek bir insan yok. Bu kötü bir şey değil ama özellikle bizim memlekette bir Türk rock'ı dirilişinden bahsederken hep kendini fazla ciddiye alan gruplar göz önüne geliyor nedense. Herkeste bir poz, bir ahkâm kesmeler. Sanki kansere çare buldular da caka satıyorlar. Kendini fazla ciddiye alma konusunda Tuğrul da benzer şeyler söylüyor:

'Yeni grupların hepsi çok havalı. Kendisiyle dalga geçen grup yok. Birkaç tane; mesela kız grubu var, Pin-Up. O tür şeylerin olmasını çok isterdim. Erkeklerde neredeyse hiç yok, belki biraz Duman. Ve yaptıkları açıkçası diğerlerinden çok daha dürüstçe geliyor bana.'

Konu bunun üzerine, haliyle 'Serzenişte'ye geliyor. Bariz olarak diğerlerinden farklı. Biraz daha piyasa, biraz daha alaturka, genel kabul görmüş piyasa koşullarına en uygun şarkıları bu albümde.

'Yaptık, oldu' diyor Deniz, gamsız bir şekilde. Peki ya şarkının Candan Erçetin'e verilmeye çalışılması hikâyesi?

'O benim suçum' deyip müstehzi bir bakış atıyor kocasına. Tuğrul anlamamış olacak, 'Ne suçu ya, ne oldu ki?' türünden şeyler gevelerken, bir an için konunun aralarında bugüne kadar konuşulmamış olabileceğinden şüphe ediyoruz. 'Bir denemeydi o. Tuğrul'un yapacağı bir şarkı değil bu. Ben üzerinde çalıştım, oldu ama daha albümü yapmak için zaman vardı, biz de birisi alsın kullansın diye düşündük. O da Tuğrul'un ablasının arkadaşı, ona ulaştırmaya çalıştık ama eline gitti mi, gitmedi mi, onu hatırlamıyorum. Bir yandan da alınmadığına sevindik. Çünkü bayağı da uğraştık şarkıyla.' Neyse, iyi ki başka ellere gitmemiş. Yoksa 3:22'deki o güzelim 'hop'tan mahrum kalır, hayatımızı biraz olsun sıradanlıktan kurtarmak için başka adreslere müracaat etmek zorunda kalırdık. Düşünsenize Candan Erçetin'in elinde olduğunu şarkının, nasıl da bir sevimsizlik gösterisi haline gelirdi. Düşüncesi bile ürpertiyor insanı.