O halde Vega şarkıları aslında bir oyun içersinde ortaya çıkıyor. Tuğrul bir şey yapıyor, bırakıyor, onun üzerine Deniz bir şeyler ekliyor. 'Tabii öyle' diye araya giriyorlar hemen. 'Ben ona mektup bırakıyorum' diyerek bir metafor yaratıyor Tuğrul. 'Ama ben de yapıyorum bunu' diyor Deniz keyifle. 'O kadar şapşalız ki, biz de bir Süre sonra unutuyoruz ne yaptığımızı. Sonra bir şekilde bulunca şaşırıyoruz, 'Aaa Deniz sen bunun üstüne bir şeyler yapmışsın' falan diye. Bu yöntem şarkının kendisini daha diri ve daha dürüst tutuyor.

Bir buçuk saat Süren röportajımız, başka bir röportaj ile kesişmesi üzerine bitmek zorunda kalıyor. Bize kalsa daha otururuz, insana güven veriyorlar; sığınma isteği uyandırıyorlar resmen. Bir an Efkan ile 'Bizi de yanınızda evinize götürür müsünüz?' demek geliyor içimizden. Onlardan öyle bir teklif gelmiyor. Bize de kös kös dışarı çıkmak düşüyor.

Akşam çökmüş İstanbul'un üstüne. Şimdiki durak Topkapı'da bir konser. Hiç gidesimiz yok aslında. Ama el mecbur. Hâlbuki o an tek istediğimiz eşlerimizin yanına gitmek. Sokulmak ve ısınmak. Deniz ile Tuğrul'un yaptığı gibi. 'Seni Seviyorum' demek istiyoruz sevgililerimize. Gözlerimizle onlara mektup okumak.

'Yürüyelim mi biraz?' diye soruyorum. Gerçi yürümeye başlamışız bile. 'Olur' diyor Efkan, 'Ama dur şuradan bir sigara alayım'. Bir Süre birbirimizle hiç konuşmadan adımlarımızı sürüklüyoruz.