Hiç mübalağa yok; güvence veririm, istediğiniz her plağı bulur size. İnternette peydahlanan, dünyanın öbür ucundaki genç plak satıcıları dahil, hangi taşın altında ne var, iyi bilir. Aradığınız plak Alaska'da olsa, yılanı bulur deliğinden çıkarır. Plak piyasasının derin devletidir Emekcan.

Onu tanıdığımda taviz vermez bir new-wave militanıydı. Hem de ilk dönemine bayılsa bile, Style Council'in içinde siyah müzik etkileri barındıran son dönem albümlerini sevmeyecek kadar. Ancak bir Süre sonra caz ve funk tutkunu olmuştu. Bu durum duygularının içinde esen fırtınaya kapılmış bir yaprak gibi savrulduğuna işaret etse de, bu konuşkan, cin bakışlı plak evliyası, arşivinizin talihi ve istikbali, plaklarınızın velinimetiydi. Geçirdiği dönüşümlere rağmen insanda sağlam bir inanmışlık hissi yaratan bu ufak tefek adamın devletinin derinliği, içinden Sürekli sürpriz plaklar çıkardığı ve arkasında oturduğu rafın alt gözünün uzunluğundan daha fazlaydı.

İlk plağını bir ortaokul öğrencisi iken, Çarşaf dergisine çizdiği karikatürlerden gelen ufak harçlıklarla almıştı. Beyazıt meydanında rastladığı Jefferson Airplane'in 'After Bathing At Baxter's' plağıydı bu. Topluluğu tanımıyordu; kapakta yer alan uçak grafiğine vurulmuştu sadece. İlk gördüğü arşiv ise, eniştesinin Anadolu rock plaklarıydı. Bir de babasında üç tane imzalı plak vardı; Cem Karaca, Aşık İhsani ve Ruhi Su.

Lise yıllarını klasik bir metal ve punk fanı olarak geçirmişti. Elindeki çekim kasetler yetmiyordu ona; yurtdışındaki underground şirketlerle yazışıp harçlığının elverdiği oranda ucuz plaklar getirtiyordu. Bir Süre sonra epey bir malzeme birikince neden bunları değerlendirmiyorum diye düşünmeye başladı. Fanzin çıkarmaya karar vermişti. Yedi sayı çıkan Gorgor adlı dergi kült oldu, bir sayısı da İngilizce çıktı ve yurtdışında dağıtıldı.

Lise yılları geride kalıp, Akademi hazırlıkları başladığında değişim rüzgarları da sert esiyordu. Bıkmıştı punk ve hardcore dinlemekten. Kaderi, yatılı okulda yatağının altında bulduğu bir kasetin içindeydi. Pink Floyd'un 'Animals' albümüydü bu. Oysa Pink Floyd, Genesis, Yes, King Crimson gibi topluluklardan açık açık nefret eden muhafazakar bir punk anlayışının tipik temsilcilerinden biriydi. İlk dinleyişten sonra tüm Pink Floyd plaklarını toplamaya karar verdi. Sonradan 'Animals'ı plak olarak edindiğinde kapağından hatırladı ki, aslında bu albüm eniştesinin ona yıllar evvel dinleterek bilinçaltına tohum ektiği plaktı.

Çizerlikten hallice paralar kazanmaya başlamış, Narmanlı Deniz, Meral Hanım ve Yüksek Kaldırım'daki dükkânlara dadanmıştı. Tüm parasını bilip bilmediği plaklara yatırıyor, ertesi hafta beğenmediklerini beşte biri fiyatına iade ediyordu. Gide gele arkadaş olduğu Narmanlı Deniz, tatile çıkarken yeni taşındığı Atlas Pasajı'nın üst katındaki dükkânını iki haftalığına Emekcan'a emanet etmişti.

O günlerde dünyaca tanınmış Belçikalı bir plak tüccarının dükkâna uğraması yaşamına yeni bir yön verecekti. Adamın Emekcan'ın arşivinde bulunan bazı plaklara astronomik rakam biçmesi, piyasada yeni bir alışveriş formatının doğmasına sebebiyet veriyordu. Her ay Velvet Underground, Nico, The Modern Lovers, Kraftwerk gibi burada aranan yüzlerce plakla gelen bu tacir, karşılığında Emekcan'ın piyasadan topladığı plakları alıp gidiyordu. Emekcan için bu takas ticaretten azade bir durum olarak tezahür etmekteydi.

Böylelikle plağın sadece dükkânda alınıp satılan bir şey olmadığını keşfetmişti. Bu olay sokaklara ve önünden her gün geçtiği dükkânlara başka bir gözle de bakmasına neden oluyordu. Plağı artık koklamaya başlamıştı çünkü, gerçekten de iyi plağın nerede, ne zaman çıkacağı belli olmuyordu. En tuhaf plak alımlarını yapmış adam sıfatını da kazanmıştı bu faaliyetiyle. Elektronik postasını da Sismik Fibroz adıyla alışı rastlantı değildi.

Kazancı Yokuşu'nun ortasındaki Laz Bakkal, ziyadesiyle cins bir adamdı. Sıfatı bakkaldı ama, tüp, odun, koltuk, perde dahil akla gelebilecek her abuk nesneyi de satıyordu. Evlerden ikinci el eşya alıp bunları dükkânın münasip yerlerine yığıyordu. Bir evden yetmişli yıllar ait plaklar bulmuş, bunların içini dükkânın ünündeki genişçe duran ahşap bir panoya çaktığı çivilere göbeklerinden asmış, kaplarını ise içerde bir yere koymuştu. Iggy Pop, David Bowie, Patti Smith gibi zamanın bulunmayan plaklarını buradan avlamıştı. Plaklardan birini çivisinden aldıktan sonra düşürerek kıran Laz Bakkal, 'Hay sıçtığım, plakçılık senin neyine? Gitti 500 lira' diye hayıflanıyordu.

Aynı yokuştaki köhne bir binada bulunan Kanarya Sevenler Derneği, yıllarca ev sahipliği yapmıştı 200 değerli plağa sessizce. Taş plaklara mekanizma takarak saat haline getiren garip yaşlı adama, tırcı arkadaşının bir hatası sonucu gelmişti bu longlar. Yıllar sonra aldığı ilk teklife hayır demedi ve hepsini verdi Emekcan'a.

Sürekli havayı kokluyordu. Gelen bir haber üzerine hemen atladı gitti bir arkadaşı ile Bursa'ya. Plakları satacak adama ulaşamadılar, ama yaptıkları istihbarat üzerine buldukları Çokran Plak adlı dükkân, yıllar evvel tüm plaklarını hatırlı bir Abilerine satmıştı. Abi arandı; müsait değildi, karate çalışıyordu. O yüzden saatler sonraya randevu verdi. Meyhaneleriyle ünlü bir sokaktaki binanın üst katına geldiklerinde, iki ızbandut tarafından sorguya çekildiler, içeriye alınmadan evvel.

Antikalarla döşenmiş salonda, içinde 10.000 plak barındıran bir dolap ve onları bekleyen Abi vardı. İçerdeki ağır hava iliklerine kadar titretmişti onları. Kısa bir sohbetten sonra hava yumuşadı; aslında Abi hoşsohbet birisiydi. Gerçi plaklar biraz tuzluydu, ama değerliydi. Ceplerindeki parayı son kuruşuna kadar seçtikleri plaklara yatırmış, ilerleyen zamanlarda da cüzdanları dolu vaziyette defalarca Abiyi ziyaret ederek, arzuladıkları parçaları indirmişlerdi.

Gazeteye verilen ilan üzerinde, kibar konuşan, resmi sesli bir beyefendi aramış; boğazda randevu vermişti. Gittiğinde son model bir Mercedes bekliyordu kendisini. Arabanın arka koltuğuna kurularak, özel şoförü ile gelen beyefendiyi hiç görmemişti bile. Hiç inmemişti arabadan, yüzünü ise okuduğu gazete kapatıyordu. Şoför inmiş, bagajı açmış, plakları indirmiş ve parayı alarak gazlamıştı.

Askerliği yaptığı günlerde asteğmeninden aldığı, askerliği bitene kadar yakalanma korkusuyla dolabında sakladığı plaklar ise, tuhaf alımlar koleksiyonunun değerli parçalarından biri olarak rafındaki yerini almıştı.

Aslında avcılık ve toplayıcılıktaki bu yaman namı bir yandan zarar veriyordu kendisine. Onun adını duyanlar, dükkânında görenler, elini attığı her plağı rare zannederek fahiş fiyatlar çekiyorlardı. Aynı dertten mustarip dostları Tayfun ve Ozan ile, plakları gerçek değerine satacakları bir dükkân açmakta buldular çareyi. Memleketin namlı dub DJ'i Dafrogg Selim'in, Kod Müzik'ten aldığı dükkânı devretmek istemesi, üç kafadar için bulunmaz fırsattı. Tüm imkanlarını buluşturdular; 2005 yazında Deform'u açtılar.

Ha, söylemeyi unuttum; bulacağı plağın sizi can evinizden vuracağı konusunda da garanti verebilirim.