* NEVİZADE'NİN ŞATAFATSIZ KAPISI...

Murat BEŞER

Nevizade’nin insanı içeri hortumlamaya çalışan kapı görevlilerini Balo Sokak yönünde aşarak Lambo ve Şahika arasındaki sokaktan seğirttiğinizde, 30 metre ilerde meyhane ve birahaneler arasındaki solda en şatafatsız kapıdır Peyote.

Kapısında gizli bir davet karşılar sizi. Birazdan sizi içine alacak olan üç katlı karanlık ve klostrofobik mekanın katları arasında, insana polio-sekeli (bir bacağın diğerine göre kısa ve zayıf kalmasıyla sonuçlanan çocuk felci) muamelesi yapan eşitsiz yükseklikteki merdivenleri vasıtasıyla inip çıkma; ev, sokak, semt, hatta şehir değiştirmek kadar büyülü bir maceradır.

Bir duvarı bara tahsis edilmiş giriş kat, kalabalık bir ailenin salonu havasındadır. Özel sohbet ve buluşmalar için seçilmeye müsait, minik masalı, penceresiz ortamda, muhabbeti ihlal etmeyen minimal müzikler çalar. 

50 metrekarelik konser salonu ve tuvaletlerin bulunduğu ikinci katta, özellikle saat 12’den sonra kıyametler kopar. İki yıla yakındır faaliyet gösteren salonda, bugüne değin albüm çıkarmamışlar ağırlıkta olmak üzere birbirinden özgün 200’e yakın topluluk sahne aldı. Kış geldiği zaman bir kısmı kapatılarak kullanılan üst kattaki teras ise yazın favorisi.

Genç müziğin misyoner mekanı
Peyote’nin tohumları 1997 yılında atılmıştı. İmam Adnan Sokak’taki ilk mekanda, dar imkanlar nedeniyle her şey ilkel biçimde hayata geçiyor ama genç müzik kültürümüz açısından ilerici rol oynuyordu. Pazartesi Baba Zula, cuma Replikas, cumartesileri ise Mor ve Ötesi düzenli olarak sahneye çıkıyor; haftanın geri kalan günlerinde yeraltı kültürünü yaşatan diğer temsilciler çalıyordu. Aralarında Düş Sokağı Sakinleri ve Selim Sesler’in de bulunduğu bir dolu değerli müzisyen, o sıralar belki de hayatının en güzel soundtrack’ini çaldığını bilmeden yaşıyordu Peyote günlerini.

Üç yıl rüzgar gibi geçmiş, müzik tarihimizde henüz kaleme alınmamış gizli sayfalar yazılmıştı. Kısa bir aranın ardından Arsen Lüpen adıyla başka bir mekana geçildi. Ne yazık ki, buranın tek esprisi ucuz biraydı. Müzik yoktu, zaten adı da Peyote değildi. Bu mekan aynı profildeki değişen öğrenci kuşaklarını yine kucaklamış ama öte yandan da şimdiki yerine Peyote adıyla geçme hazırlıklarını başlatmıştı. Nihayet maddi ve manevi sıkıntılarla, eski adı Beyaz Fil olan şimdiki yerinde 2004’te yeniden açılmıştı Peyote.
Masa, iskemle ve göze çarpan tüm nesneleri gösterişli değildir. Kullanılmışlığın, yaşanmışlığın izlerini taşırlar. Zaten budur Peyote’yi bir baba evi yapan, tüm müdavimlerinin gözünde. Bunda herkesin sevdiği kedilerin de payı var.  

Opal, Fairuz Derin Bulut, Yora, Cemiyette Pişiyorum, Neon, Dinar Bandosu, Gevende, Düş Macunu ve daha yarına umut taşıyan onlarca topluluk; altkültürel yapısını korumaya özen gösteren, zarar etme pahasına doğru bildiklerinden vazgeçmeyen bu mekanın gedikli müzisyenleridir hepsi.

Sosyalist Rüyalar Cumhuriyeti
Her türlü muhabbete bakkalda satılandan farkı olmayan ellilik tombul şişelerde servis edilen bir biranın yanı sıra, Sakin’in kırılgan gitar tınıları, Replikas’ın ucubik haykırışları, Ayyuka’nın oynak melodileri, DANdadaDAN’ın canhıraş soloları, Rumble Fish’in surf riff’leri eşlik eder Peyote’de; bir de mekanla özdeş karakter Hakan Orman’ın davudi gülüşmeleri. Hepsi ailemizin vazgeçilmez bir ferdi gibi yer alır sıradışılığın garipsenmediği, insana yakın olan her türlü duygu ve fikrin kucaklandığı binanın içinde. Başlayan ve biten ilişkilerin, saadet ve hüsranın iç içe yaşandığı, değerleriyle yaşayan bir düşüncenin mekana dönüşmüş yaşam alanıdır bu Sosyalist Rüyalar Cumhuriyeti.

* 16 Mart 2008 tarihinde Milliyet Gazetesi'nde yayınlanmıştır.

Peyote'nin programı için:
www.peyote.com.tr
http://www.myspace.com/peyotenevizade