Fırat DEMİR
clamour.for.glamour@hotmail.com

Hanidir ortalarda görünmeyen Supergrass solisti Gaz Coombes; yeni albümleri ''Diamond Hoo Ha'' vesilesiyle verdiği son dönem demeçlerinin birinde, sıradaki buluşmalara göz kırparken, ''Hâlâ genciz'' iddaasını tekrarlamış, böylelikle, on beş yıllık grubunun on yıl öncesine takılı kaldığını belli etmişti.

Aslında, Supergrass'ın sonsuz gençlikten uzun süre yetecek kadar pay aldığı doğrudur, çok doğrudur. Spontane vokaller, kaygan gitarlar, güçlü davul vuruşları, basit fakat içten lirikler, ego şişkinlikleri ve en önemlisi -kimi zaman sıksa da- sıcak tavırlarıyla doksanlı yılların Britpop'una, Britpop'un tam orta yerinden bir alternatif olarak yükseldikleri günlerden beri devam eden bu tınının niteliği takdir edilmelidir. Fakat Jean Paul Sartre'ın dediği gibi, ''Bugünün doğruları yarının yanlışlardır.''

Supergrass'ın geleceğini belirginsizleştiren zaman algısı, yani, grubun gençlik söylemlerini korumaya çalışmaları, gençlik herkesi zamanı gelince terk ettiğinden, gruba büyük bir trajedi katıyor. Supergrass üyeleri hâlâ çiçeğimsi zamanlara sığınmakta ısrar etseler bile, müzikal evrimlerinin daha yavaş ya da daha derin ya da daha keşifsiz bir ilerlemeyle devam edebileceği gerçeği, ''Diamond Hoo Ha''nın kendi adını taşıyan ilk single'ındaki zorlama melodilerde açıkça hissediliyor; daha bir önceki albümleri ''Road to Rouen'' ile yakaladıkları olgun tını, eskiye öykünmenin ne kadar gereksiz olduğunu kanıtlamışken...

Supergrass'ın yaşadığı ve yaşattığı karmaşa yalnızca -zamansız- gençlik hevesinden kaynaklanmıyor; ''Diamond Hoo Ha'' grubun eski dönemlerine dönüş çabası olarak yorumlansa da, pistol, White Stripes ve türevi isimleri de onlara doğru itiyor. 2000'ler müziğine kanalize edilmiş 'Bad Blood' gibi parçalarla ne bugüne erişilebiliyor, ne de dünün zaferleri tazelenebiliyor. Kendileriyle uyum problemi yaşayan Supergrass parçaları, bu uyumsuzluğun uğramadığı 'Ghost of a Friend' gibi daha zeki ve daha orijinal parçalardan sayıca üstün olunca, haliyle, ''Diamond Hoo Ha''nın olumlu etkisi bile kolayca unutulabiliyor.

Daha Arctic Monkeys kadarlarken, daha on yedi yaşındalarken, ''Alright'' diyerek adlarını ezberleten Supergrass üyeleri, erken yakaladıkları başarıyı ve o başarının yarattığı heyecanı tekrar yaşamaya çalıştıkları ''Diamond Hoo Ha'' ile kendi geçmişlerine ve başkalarının bugünlerine takılıp geleceklerini deviriyorlar. Üstelik, tüm bu hayal kırıklıklarının üzerine hissettirdikleri başka bir handikap var ki, oldukça düşündürücü. Şöyle; eğer ''Road to Rouen'' dışında tüm Supergrass albümlerini edinmiş ve hepsini çok beğenmiş olsaydım, ''Diamond Hoo Ha'' hakkında bir yazı yazmak için daha önceki albümleri dinlemiş olmam bana yetecekti.