Stüdyo İmge

Bu kadar arkanızda bırakmak istemediğiniz şey nedir?

Bono: Bilirsiniz, bu eğer bir şeyi bitirmeniz gerektiğini hissettiğiniz hakkındaysa, hay Allah sen gerekli şeylerden bahsetmemi istiyorsun. Hayatında olmasını istediğin tek şey onlarsız yapamayacağın şeylerdir. Sanırım ben o yeri, o gürültüyü ve beni suyun dibine çeken bütün şeyleri almış bulunmaktayım fakat daha sonradan müziği hissetmeye başladım ve dedim ki bu bizim bir grup olarak özümüzün ne olduğu ile ilgilidir. Ama bu asimilasyon değil; daha çok bizim farklılığımız, bizi farklı yapan ne ise o.

Peki nedir o sizi farklı yapan şeyler?

Adam Clayton, şu dört dörtlük bası çaldığında olan şeyler punkrock gibi ama kendine özgü bir şey bu ve davulcumuz Larry de diğerleri gibi çalmıyor, diğerlerine benzemiyor. Edge de Edge zaten, elbette bir de ben. Her yönden oluşuyor işte. Aslında nelerden ibaret olduğumuz hakkında düşünüyordum.

Grubun geri kalanı da aynı heyecanı paylaşıyor mu?

Oh! Tabii ki. Geçenlerde Adam'ın doğum günüydü ve herkesi şok etti. Şöyle bir şeyler söylemişti; 'Hepinizi burada görmekten çok mutluyum, birkaç yıl öncesine kadar buralara gelebileceğimizi tahmin edemezdim' ve düşündüm 'Vay be, bu doğru!'. Edge'in gitara olan sevgisini yeniden keşfetmesini görüyorum. Herkesin beraber olmak istemesini görmek çok eğlenceli, çünkü başka bir yerde olmak istemiyorlar. Gitmek istedikleri bir yer olmamasından değil bu. Bu ilk defa bir grupta olmanın verdiği bir heyecan; 'Burası olmak istediğimiz yer'

Peki bu albümün U2'nun 'Zooropa' ve 'Pop' albümlerinde geride bıraktığı stili tekrar yakalayacağına inanıyor musunuz.?

O albümlerde gerçek şarkılar vardı ama onları fazla ortaya çıkartmadık ve geçen yıllar boyunca şarkılar üstünde daha fazla düşünmeye başladık. Edge ve ben başka insanlar için şarkılar yazmıştık, ama bu bizim doğaçlama şarkı yapma halimize tamamen aykırıydı. Şu sıralar düzenlemelerimiz oldukça modern de olsa gerçekten eski tarzımızda çalışıyoruz ve gerçek şarkılar yapıyoruz. Şimdi hip olma zamanı değil, şimdi groovy olma zamanı değil; şimdi yol boyunca dinleyebileceğim duvarlardan okuyabileceğim melodik şarkılar yazma zamanı ve seçeneklerimizi sınırlandırmalıydık ve biraz pop yapmış olduk. Zaten bütün büyük rock grupları Nirvana dahil, pop gruplarıydı. Hatırlıyorum bir keresinde Kurt Cobain şöyle demişti 'Biz bir pop grubuyuz bu da bir pop şarkısı'; 'Smells Like Teen Spirit'den bahsediyordu. Biz bu albümdeki bütün şarkılarımızı birer single olmasını istedik ve bunu becerdik.

U2'yu radyolarda popüler gençlik olaylarında görmek tuhaf gelmedi mi size?

Bazen olaylar umduğunuzdan farklı gelişir, radyoyu dinlerken dişlerimin çürüdüğünü hissediyordum. Fakat İsveç'ten bir adam, Max Martin adında bir adam, o bunun bir kanca olduğunu biliyor. Umuyorum ki pek çok rock grubunun kancaya takılmak için bir kulağı vardır. Aslında bu kayıt bütün bu tuhaflıklara karşı bir şeydi, aslında pek çok insan şöyle düşünebilir 'U2 işte canım, zamanında sanat yaptılar. Şimdi geçmişlerini silip atabilirler ya da anlaşılması zor futüristik bir tarz yakalayabilirler' Şu anı yaşadığımızı hissettirecek bir şeyler yapmak istedik ama bu, bu hafta popüler olan neyse o değildi işte. Sanırım ortalıkta, rock'ın olan bitene karşı ses çıkarmadığı ile ilgili bir inanış var .

Eski U2 tarzında devam etmemek için kullandığınız kalkan hala üzerinizde mi?

'Kendimiz gibi olsak iyi olacak galiba, yoksa insanlar bizi unutacak' gibi bir his vardı üstümüzde. Bilirsiniz Edge'in o tip bir gümüş sesi var bununla ilk ortaya çıktığında bunu kaldırmasını söylemiştik. Çok fazla U2 gibiydi ve bize dik dik baktı ve 'Bu da ne demek oluyor, biz U2'yuz bu da benim gitar çalışım'.Haklıydı. Kendini tekrarlama hatasına düşebiliyor insan. Biz her zaman eskisinin yerine yeni bir şeyler koymaya çabaladık. Ve uzun zamandır da böyle davranıyorduk ve bu da bilinen bir hale gelmişti bizde, bu sefer içimizden ne geliyorsa öyle yapalım dedik ve yaptık. Bunda da utanılacak bir şey göremiyorum.