Oktay Özyürek

Çok üzücü olan bir şey artık gençlerin çok az şeyi ciddiye almaları.
Onları gerçekten üzen, sinirlendiren çok fazla bir şey yok. Erkek ya da kız arkadaşlara veya ebeveynlere duyulan öfkeden bahsetmiyorum. 60'ların sonu ve 70'lerin başındaki politik duyarlılığın kaybolmasından yakınıyorum.

O zamanlar savaş karşıtı gösteriler, eylemciler vardı. Başkan Nixon'a karşı çıkan ve savaşı lanetleyen bir Lennon vardı. Politika ve müzik arasında büyük bir alışveriş yaşanıyordu. İki alan da yaşanan çok şeyler ve iki alana da giren çok sayıda mesele bulunuyordu. Peki ne oldu da bugün tam tersi bir durum ortaya çıktı? Belki insanlar uğraşmaktan bıktı ve çabalamaktan yorgun düştü. Çok bekleyip fazla bir şey başaramamak onları hayal kırıklığına uğrattı. Öyle bir hale gelindi ki politika dünyası ve savaşlardan haberi olmayanların sayısı çoğunluğu buldu.

Evet zaman değişiyor. Son 20 yıldır siyasal ve kültürel iklim tamamen değişti.
Thatcher 80'li yıllar boyunca sendikaların haklarını kısıtlamakla uğraştı ve çalışma dünyasında herhangi bir durumu resmi olarak protesto etmek neredeyse imkansız hale geldi.
Modern dünyada teknoloji bağımlılığı had safhada. Petrol kesildiğinde hayat duruyor. Kimse lüks otomobilinden inip toplu taşıma araçlarına binmeyi düşünmüyor. Toplu taşımanın hali düşünüldüğünde haksız da sayılmazlar. Aslında dünyayı kültürleyen şirket ve iş çevreleri. Hayatlarımız üzerinde büyük bir kontrole sahipler , yediğimizden, içtiğimizden, okuduğumuzdan dinlediğimize kadar bu böyle. Kitle iletişim araçlarının karşı konulmaz gücüyle insanları çok kolay yönlendirilebiliyorlar. Bunun üstesinden Lennon ya da Geldof gibi gelmek çok zor. Bugün bir birey olmak cesaret işi gerçekten. Artık politik gruplar daha zayıf ve sadece kendilerine verilen rolü kukla gibi oynuyorlar. Modern politikacılar artık can kulağıyla dinlenmiyor. Zaten rakamlar ve istatistiklerden başka size söyleyecek şeyleri de yok. İnsanların politika hakkında söyleyecekleri de azaldı çünkü politika bir puan kapma yarışında döndüğünü düşünüyor ve bunun bir parçası olmak istemiyorlar. Ayrıca herkes yaşam mücadelesine düşmüş rahatsız edilmek istemiyor.

Bu kadar değişim varken elbette Müzik de değişti. Son aşamasında ortaya hit çıkaran bir üretim bandına dönüştü. Büyük şirketlerin karlarını artırma oyunlarının içinde yer aldı. Müzik yapmanın gerçek nedeni olması gereken, dünyaya bakışınızla ilgili birşeyler söyleme ihtiyacı ortadan kayboldu. Tüketimden çatlayacağımız güne kadar bize gerekli gereksiz-genelde gereksiz- birçok bilgi, müzik sunulmaya başlandı. Bu kirlilikte zamanınızı boşa geçirmeniz için yok yok. Bir şeyi benimsemeniz içinse tek bir an bile bırakılmıyor. Aldığınız kaç CD gerçekten sizin?