Stüdyo İmge

Gençlik yıllarına kadar gitara ilgi bile duymamış. Pat Metheny ile ilk yıllarının ve neden artık yılda 300 konser vermediğini içeren bir söyleşi: Müzikle nasıl tanıştın? Ağabeyim Mike özel bir müzisyendir. O, 6-7 yaşlarında trampet çalardı. Benden beş yaş büyük olduğu için tam hatırlayamıyorum ama yaptığı provaları dinlediğimi anımsıyorum. Ayrıca babam da çok iyi bir trampetçiydi. Annem iyi şarkı söylerdi. Büyükbabam da hayatı boyunca profesyonel trampetçi olarak çalıştı. Bir çok insanın Eric Clapton ve Jimi Hendrix olmak istediği zamanda sen jazz'ı tercih ettin. Hiç 'Ben bir gitar ilahı olmak istiyorum' dediğin an oldu mu? Sanırım herkes rock and roll peşindeydi ve bu ebeveynlere falan başkaldırma yoluydu. Benim için sadece bu geçerli değildi ben tanıdığım her insana karşı başkaldırmak istiyordum. Mike bana Miles Davis'in "For and More"unu getirdi. Daha 11 yaşındaydım. Bu arada gitardan, Beatles'dan falan da hoşlanıyordum. Beni yanlış anlamayım onları da hep sevdim. Aslında ben müziği hep genel anlamıyla sevdim. Hala onu türlere ayırmak benim için zor. Miles Davis'i dinlediğimde… insanların hep jazz'a ısınmak gerektiğini, jazz hakkında bir şeyler bilmek gerektiğini ve zor olduğunu söylerlerdi. Doğru olabilir ama 11 yaşında biri olarak benim için bu bir şimşek çakması gibiydi. Bir anda jazz en sevdiğim şey haline geldi. Jazz müzisyenleri dinlemektan aldığım zevki başka hiç bir şeyden alamaz oldum. Bu benim için yolun başlangıcı oldu. Kütüphaneye gidip tüm müziyenler hakkında kitaplar okudum. Muhtemelen 13-18 yaşları arasında dünyanın en büyük jazz züppesiydim. Wynton Marsalis'den de kötüydüm. Dinlemek istediğim sadece Miles ve Coltrane ve Sonny Rollins ve Ornette [Coleman] ve Wes Montgomery ve Gary Burton'dı. Görünüşe göre o zamanlar herşey mümkündü. Belki bu bir gerçekti, ama sanırım bir bakış açısından da kaynaklanıyordu. Tümüyle katılıyorum. Sanat açısından durum çok farklıydı. O zamanlar 'hadi çıksınlar bakalım nasıl olacak' düşüncesi vardı. Şimdi herşey çok ince elenip sık dokunuyor. Ve dünya çok doydu. Aslında 'herşey' algısı çoğu insan için kısıtlandı. 'Herşey' artık TV'de görülenin ya da maruz kaldıklarının dışına çıkmıyor. Ve ne yazık ki Amerikalı çoğunluğa gerçek 'herşey'in çok az bir bölümü sunuluyor. Bana çocuklar jazz'a jam gruplarca yönlendiriliyor gibi geliyor. Bence böyle düşünmenin sebebi Phish'den Trey Anastacio'nun ben favorisi olarak göstermesi. Sanırım daha küçükken beni bir yerde görmüş va bundan çok bahsediyor. Bu sayede konserlerimizde bir çok jam grubu hayranı geliyor. Ve tabii ki John Scofield de jam gruplarını hayranlarının peşine takılıyor. İlk ortaya çıktığında rock tarzında sunulmadın mı? Gitarın ve elektro gitarın görünüş itibari ile pop olduğunu düşündüğüm zamanlar da oldu. Bu çok önemli değil. Gençtim takım elbiseler falan giymiyordum, salaş bir tarzım vardı. Ama bir şey değişti o da gitar artık pop müzikte o kadar yaygın değil. Şimdi çok farklı… Eddie Van Halen hariç, orada virtüyözlük rock'da hiç yer almadı. Ama Nirvana zamanına gelindiğinde virtüyözlük alaya alındı. Neredeyse bir şaka gibiydi. Bir reakssiyondu. Evet. Benim içinse iki durumda da ilgimi çeken yapmak istediğim hiç bir şey yoktu. Gitarla bile ilgileri çok yoktu sadece ses ve ruhdan ibaretti onlar. Bu yüzden rock and roll olsun ün şöhret olsun benim hiç ilgimi çekmedi. Bir çok kişi günümüzde müziğin duraksamaya girdiğini düşünüyor. Bir konuşmanızda jazz'ın ruhsal gücünün deneyselliğe açık ve güncel olmak olduğunu söylemiştiniz. Daha sonra albümünüzün ismini "Speaking of Now" koyduuz. Şimdiki zaman sizin için çok mu önemli? Öyle. Makro açıdan değil genelde bu böyle. Hepimizde geriye bakma eğilimi var özellikle de zor günlerde. İnsanların 70'ler hakkında nostaljik olmaları çok komik ve şöyle diyesim geliyor: 'Wow gerçekten mi? Aslında o zamanlar o kadar da iyi değildi.' Şimdi bir çok açıdan herşey daha iyi. Hala yılda 300 konser veriyor musunuz? Hayır, hayır. 1977'den 1922'ye kadar çok uzun Süren turlar oldu. Çok iyi geçtiler. Gerçeği söylemek gerekirse çok sayıda albüm satmak için çıkıp heryerde çalmalısınız. Şimdiki tur çizelgeniz nasıl? Ortalama kaç konser veriyorsunuz? Genelde 130 ile 160 arası. Bu iyi bir sınır. Hala yeterince konser verebiliyorsanız siz hala bir grupsunuz demektir. Tura çıkmanın sizin için kötü olan yanı var mı? Başa çıkmak için bir öneriniz olacak mı? Benim için gerçekten kötü bir tarafı yok. Bir çok kişi için olduğunu biliyorum. 'Tura çıkmam gerekiyor, çok zor' derler. Ben hiç böyle hissetmedim. Küçüklüğümden beri seyahat etmenin ve müzik yapmanın en hoş şey olduğunu düşündüm. Hala da öyle düşünüyorum. Bir yerlere gidip bir şeyler çalmak gerçekten büyük bir ayrıcalık.