Deniz DurukanŞarkıların sunumu tipik bir Teoman soundu. Diğer albümlerine göre daha soft şarkılardan oluşan albüm, konsept olarak sevgililer için yapılmış bir dans albümü izlenimi de veriyor. Albümün kapağından da anlaşılacağı gibi, nostaljik çağrışımlar taşıyan, ellili yılların romantik havasını, saksofonun hüzünlü sesiyle pekiştirmeye çalışan Teoman, kimi zaman da dalga geçiyor gördükleriyle. Doktor şarkısında bekleme salonlarında yaşadığımız eziyeti, ironik bir dille, yine hastalık anında ilgi görme, şevkate ihtiyaç duyma gibi ruh üşümelerini de bu ironinin beraberinde hüzünle veriyor.
Lirikleriyle her zaman ilgi çeken Teoman, bu albümde de aynı başarıyı gösteriyor. İstasyon İnsanları adlı şarkısı (burada ki Ruhi tiplemesi ise nedense bana Edip Cansever'in Ruhi Bey şiirindeki karekteri anımsatıyor)müzikal açıdan çok sevmediğim ama, sözlerinden, kendine ait ipuçları taşıma özelliğinden dolayı önemli. Bu şarkıda hayat ve ölüm üzerine yorum yapan Teoman, çocukluk geçmişine yönelik anıları, mekanları ilk ölümünü büyümeden yaşadığını anlatarak, kişisel yıkımlarını ifade ediyor.
Albüme ismini veren Gönülçelen, İstanbul'da Sonbahar ve Doktor adlı şarkılarının dikkat çektiği bu albüm hüzünlü, melankolik, bazen neşeli, müzikal olarak iyi ama, çok da başarılı fırtınalar koparan, dinleyeni heyecanlandıran bir çalışma değil. Bu albümle Teoman, kalbinin kırıklarını aldırıyor, o kadar.
