Cuomo güçlü şarkılar yazmaya devam ediyor ve grubun enerjisi her zamankinden daha yüksek. Bize düşen şey Weezer'ın bu formu tutturmuşken böyle albümler yapmaya devam etmesini dilemek.
Cazın dünyaca ünlü isimlerinden Wayne Shorter, ekibindeki müthiş müzisyenleri bile kendine hayran bırakan armonik doğaçlamalarıyla karşımızda.
Earshot, şarkıların temposuyla korkusuzca oynamaktan, orta yerlerinde duraklayıp tekrar başlamaktan ve denemeler yapmaktan hiç çekinmeyen bir grup. Ancak bütün bunlar onları Tool'a biraz fazlaca benzetmiyor mu?
One Time Bells, basit, ilk dinleyişte kulağı yakalayan, sonuna kadar dinleyecek heyecanı sağlamak açısından yeterli acayiplikte bir albüm ve kesinlikle The French Kicks'in iyiye gittiğinin bir göstergesi.
Grupla aynı adı taşıyan bu albüm müzikal anlamda odanın köşelerine biraz fazlaca kaçmış gibi görünse de, Jay Blumenfield ve Tim Quirk ellerine bir makas alıp tarzları üzerinde biraz çalışırlarsa ilerde çok daha ilginç işler başarabilirler.
Multi-enstrümanist Judah Bauer, 20 Miles'ın liderliğini ustalığıyla çok iyi götürüyor.
Elf Power'ın yırtık pırtık ama inatçı groove'u 'Creatures'ı harmonik karşıtlığın benzersiz dengesinin bir öğretisi haline getiriyor.
Bu albüm, grubun yaptıklarının ne kadar kötü olduğunu görüp, gelecekte değişmesine yardımcı olacaksa ne ala ama eğer geleceği bir yana bırakıp şimdiden konuşursak; bu grup yaratıcılık açısından iflas etmiş durumda.
'The Last Broadcast'de, albümü bu yılın en iyilerinden biri olarak adlandırabilmemize olanak sağlayan bir iyimserlik ve aydınlık var.
Albümdeki ustalık ve canlı çalınmışlık hissini çok iyi vermesi Trey Anastasio'yu bilenler açısından sürpriz değil ancak şunu da kabul etmek gerekli ki; Trey'in müziğinin kazandıklarının yanında kaybettikleri de var.
Almanya'dan çıkan en yaratıcı gruplardan biri olan The Notwist, "Neon Golden"la 98 çıkışlı 'Shrink'in devamını kesinlikle oldukça iyi getirmiş.
Grubun fanları 'Hostile Ambient Takeover'ı sevebilir ama henüz klübe üye olmamış olanlar için gariplik açısından biraz fazla ileri giden bir albüm.
Bu, Badly Drawn Boy'un ikinci resmi albümü değil ama gerçekten öyle olsaydı da Gough bu kadar iyisini yapabilir miydi?
'18', Moby'nin yeni bir şeyler keşfetmediği ya da Play gibi eklektik olmayan ama sıcak, duygulu ve dikkate değer bir çalışma.
Carlton, Keys'e göre daha eğlenceli şarkılar yapıyor ve onda Fiona Apple'daki o arayış isteği var.
Harika şarkılar, iyi düzenlemeler ve mükemmel bir prodüksiyon. 'In Our Gun'; Gomez'den sıkı bir albüm daha.
Bir önceki albümlerini dinleyip hayal kırıklığına uğramamaya imkan yok ama bu albüm de oldukça hareketli ve size iyi bir gece geçirtebilir.
Bütün bu kendini beğenmiş ihtişam, Hollywood'un Vietnam'ı açıklamak için homurtulara odaklandığı değil de başka bir savaşın anlatıldığı bir filmde kullanılsa kabullenmek daha kolay olabilirdi.
Albüm genel olarak kötü şarkı sıralaması ve dengesiz seçimleriyle ayaklarını yerden kesip havalanamıyor.
Yirmi yıldan fazla bir Süredir yoluna devam eden punk-rock grubu Bad Religion, Epic Records'dan çıkardığı albümlerden derleme bir albümle karşımızda.
Gomez'den üçüncü albüm; In Our Gun
Bir neslin 'El Kremi'